زندگي‌ها فقط از بالاي برج ميلاد قشنگه

درست از نوك نوك اين شهر درندشت

وقتي وايستي بالاي ريل‌هاي بلندترين رستوران گردون تهران و دور خودت بچرخي

وقتي نور ماشين‌ها با پرتو چراغ‌هاي روشن خونه‌ها مخلوط مي‌شه و رقص نور درست مي‌كنه

شهر فقط از همون بالا ديدنيه

اما

وقتي مياي وسط خيابون و سرك مي‌كشي توي بطن زندگي‌ها

وقتي مي‌ري از پس چهره آدم‌ها افكار رو مي‌خوني

بوي كثاقت و دورويي چنان توي صورتت مي‌زنه كه دلت مي‌خواد همه ديده‌هات رو بالا بياري

وقتي نگاه‌هاي موزيانه رو ‌مي‌‌بيني

وقتي آدم‌هاي سواستفاده‌گر رو مي‌بيني

وقتي صداهاي كلفت شده از پستي رو مي‌شنوي

و

وقتي سونيت‌ها رو كشف مي‌كني

فقط دلت مي‌خواد بالا بياري

اونم از ته دل و با تمام وجود

* چند روزه فقط دارم به يك كلمه فكر مي‌كنم

                                                               ( سهم )

حقيقتا سهم من از اين دنيا چيه؟

  RSS