.: رو تیتر :.

چكاوك اسباب‌كشي مي‌كند

rotitr — Thu, 03 Jul 2008 20:03:05 GMT

چرا آينده اينقدر تنبل شده و تاتي‌ تاتي كنان راه را به سويمان در پيش گرفته

چرا دلش نمي‌خواهد بلند شود و با دو به سويمان بيايد

بدو آينده، بدو

زودتر از سبز شدن شكوفه‌هاي بهاري در آغوشمان بكش

در سه روز گذشته 34 تا بستني خوردم و ناهار و شام خيلي كم نوش جان كردم و مامانم هم با پس گردني و چك و لگد نتونست مجبورم كنه غذار بخورم. دست خودم نيست همش دلم بستني مي‌خواد. نمي‌دونم چه بلايي سرم اومده. هر چي هم فكر مي‌كنم مطمئنم بلاي خاصي سرم نيومده. جالب اينه كه فقط هم دلم يك نوع بستني مي‌خواهد اونم دايتي شكلاتي.

بعد از تموم شدن نمايشگاه آقا پليس‌ها در برنامه‌ريزي هدفمند به همراه دوستم هر روز به دوستمون كه قراره پولمون رو از آقا پليس‌ها بگيره زنگ مي‌زنيم. اول نك‌ و ناله مي‌كنيم و بعد با التماس دعا خداحافظي مي‌كنيم. بلكه شايد فرجي بشه و آقا پليس‌ها پولمون رو نخورن. اگر بخورن كه من مي‌دونم با اونا! ولي از قديم گفتن پيشگيري بهتر از علاج.

از اول هفته تا حالا خودمو كشتم و دارم وسط يه عالمه كار و امتحان و اسباب كشي كه جديدا به وظايفم اضافه شده، يك مطلب درباره تاريخ شفاهي رسانه ترجمه مي‌كنم. البته متنش خيلي جالبه و براي خودم هم نتيجه مثبت و آموزنده‌اي داشته. منم كه همش دنبال آموختن:D ولي كلا عجب غلطي كردم ترجمه گرفتم‌ها. شكر بخورم ديگه از اين قند و نبات‌ها مشت مشت بخورم. باز خر شدم و مقاله گرفتم اونم تخصصي!

يه عالمه به يار زنگ زدم و با هرنوع لحني كه مي‌تونستم بهش يادآور شدم كه بيكارم. از لحن سنين بين 2 الي 3ساله بگير تا 90، 95ساله.

برام يه كار پيدا شده ميدان شوش نمي‌دونم برم يا نرم. اونم شوش. البته كارش كه حرف نداره، روابط عمومي يك سازمان خوبه ولي مهم منطقه‌اش كه شوش. شوش هم خيلي خوش نام نيست حالا از چه بعد و چه منظري خدا عالمه. آقاي يار هم اعلام كردند صلاح نيست در اون منطقه كار كردن.

از اونجائي كه ما داريم اسباب كشي مي‌كنيم و همه ساكنان ساختمون ما هم دارن اسباب كشي مي‌كنن تا ساختمون كوبيده بشه و از توش يه برج آنچناني در بياد، مادرجان همش استرس جابه‌جا شدن وسايل رو داره. خدا اين همسايه مون رو هم خفه كنه كه هر روز صبح 10تا كارتون مي‌زاره توي بالكنش كه يعني بله من از شما زرنگ‌ترم. آخه يكي نيست بگه زن حسابي داري با كي مسابقه مي‌دي؟ با ما؟ آخه بي‌انصاف اين من بدبختم كه بايد هي همه چيزامون رو بچينم تو كارتون. خواهر خانم كه ماشاالله از همون اول سمت كنتس رو انتخاب كرده و دست به سياه و سفيد نمي‌زنه اگر هم بخواهد بزنه من دلم نمي‌آد بزارم كاركنه. از بس كه خواهر من شبيه پنبه است. يك پنبه سفيد خوشگل و نرم. آدم دلش نمي‌آد بهش بگه كار كن.

نفر بعدي پدر گرامي است كه هزار الله‌اكبر اصلا نمي‌تونه دست به سياه و سفيد بزنه. آخه ايشون هم حساس هستند و دكترها گفتن حتي جابه‌جايي يك استكان هم به چهار ستون بدنشان آسيب مي‌زنه.

مادرجان هم كه اگر بخواهد كارهاي سنگين بكنه بايد ده ‌تا استامينوفن كدئين بخوره تا ميگرنش عود نكنه و سردرد نگيره.

مي مونم من كه ماشاالله هم سالمم( به خدا اگر سالم باشم) هم سرحال( اون كه عمرا من سرحال باشم) هم اينكه در جمع و جور كردن خبره( خدا وكيلي اين يكي از صفت‌هاي بارزم كه در عرض 5دقيقه تمام خونه رو جمع مي‌كنم، قابل توجه يار از شام و ناهار خبري نيست عوضش خونه جمع‌ و جور و تميز داريم) پس نتيجه مي‌گيريم كه چكاوك اسباب‌كشي مي‌كنه.

براي همين هم من رژيم بستني گرفتم تا لاغر بشم و اسمم از ستاد اعزام نيرو، حذف بشه :D

پ.ن:

* يك بستني ديگه خوردم

** با كتك يه بشقاب بهم غذا دادن. مي‌خوان چاقم كنن بعد به عنوان يك نيروي كاري اعزامم كنن

مي‌خوام فرار كنم

rotitr — Tue, 01 Jul 2008 20:44:09 GMT

من، گرفتار شده‌ام

گرفتار دور و بر

بندهايي نامرئي براي ديگران و مرئي براي خويش، به پاهايم چنگ زده

راه تنفسم گرفته است

پر پروازم را گم كرده‌ام

تو چه دور ايستاده‌اي

آغوش بگشا و پناهم ده

هر كي اين روزها باهام حرف مي‌زنه مي‌گه:

چي چرا اينقدر عصبي هستي؟ چرا اينقدر تند شدي؟ تو كه اينجوري نبودي؟ ...

در اوج خنده‌هام شدم يه سگي بدتر از سگ آقاي پتيبر

شدم همون هاپوكومار خونه مادربزرگه كه يك چيزي‌اش روو گم كرده بود و فقط زوزه مي‌كشيد

نمي‌دونم چرا هيچ كس اون كلمه‌اي كه منتظرش هستم رو نمي‌گه

نمي‌دونم چرا هيچ كس اون پناهي كه مي‌خوام رو بهم نمي‌ده

دلگرمم نمي‌كنه

امشب ديگه به سر مرز جنون رسيدم

نزديك 9ماهه كه جنگيدم و واستادم و دم بر نياوردم

ولي

از اينكه دور و بري‌هام فقط به فكر منافع خودشون هستن و مي‌خوان حرف خودشون رو به كرسي بشونن

خـــســـــتـــــــــــــــــــــه شــــــــــــــــــــدم

شدم يه بادكنكي كه منتظر يك سوزنه تا بتركه

يار هم كه مي‌تونه كمي تا قسمتي كمكم كنه يا سرش شلوغه و سرگم كار يا خسته و بي‌ نا و نفس

آخه من از يك آدم خسته چي بخوام

بگم بشين و به حرف‌هاي سردرگم و تيكه‌ پاره من گوش بده

سرش شلوغه، برعكس سر من كه از خلوتي‌ چائيده

اين شلوغي سر هم شده بهونه اخلاق كوچيك شده و آب‌ رفته من كه جلوي نفس كشيدن خودم و خودشو گرفته

من خسته‌تر از اونم و اون خسته‌تر از من

پ.ن:

* از سر همين سردرگمي از ديروز تا حالا 19تا بستني شكلاتي دايتي خوردم و مثل خل و چل‌ها بازم دلم مي‌خواد و مي‌دونم تا آخر شب دو تا ديگه هم مي‌خورم.

** از سر بي‌حوصلگي دو شبه گير مي‌دم به يار و هي الكي دنبال يه بهونه هستم و بعد از هر بوق آزاد تلفني مثل ديوونه‌ها از دست خودم حرص مي‌خورم.

*** مي‌خوام فرار كنم برم لب دريا و چادر بزنم. مي‌خوام هيچ كس رو نبينم، حتي خودمو تو آينه.

به‌به به‌به، آش شله قلمكار

rotitr — Sun, 29 Jun 2008 08:04:24 GMT

نه دچار غمم و نه غم دچار من

نه دچار ياسم و نه ياس درونم

نه نگاهم سرد است و نه سردي در نگاهم

امروز

شادم، آرامم و به منتهاي خواستن‌ و خواسته شدن‌ها رسيده‌ام

اين زندگي من هم جوك بامزه‌اي شده. هيچ فرقي با جبهه ‌جنگ و خط مقدم نداره. معلوم نيست توش چه خبره. تا همه جا آتش‌بس مي‌شه، يكهو از زير يك خاكريز، درگير‌ي‌هاي عاطفي قد علم مي‌كنه و زندگي‌ام پر از توفان و موج وحشي وتشويش‌هاي ذهني مي‌شه.

درست همون لحظه كه يك قدم تا سقوط روحي و رواني فاصله ندارم، هوا آفتابي مي‌شه و همه جا گل و بلبل. شاكي‌هاي زندگي‌ام دست از شكايت برمي‌دارن و متهم‌ها تبرئه مي‌شن.

دو روز از اين گل و بلبل نگذشته، نمي‌دونم كدوم خدانشناسي پاتك مي‌زنه و درست همون لحظه كه زندگي‌ برام بهشت ‌‌شده، بيكار مي‌شم.

حالا مجبورم توي اين بهشت الاف و ول بگردم و هي خودخوري كنم.

من مي‌گم زندگي‌ام جوكه همه به چشم ديوونه نگام مي‌كنن.

چهار روز نمايشگاه ايپاس تموم شد و دوباره هي من زنگ مي‌زنم به دوستام و نك و ناله بي‌كاري مي‌كنم و هي اونا زنگ مي‌زنن بهم و سفارش معرفت مي‌كنن كه ان‌شاالله همگي يك‌جا محشور به كار بشيم.

خلاصه كه كلا و روي هم رفته خدا زوم كرده روي خبرنگارا و اسكلشون كرده. اين حقيقت واضح رو هم فقط من نمي‌گم، خيلي از اون بيكار شده‌ها هم مي‌گن.

در ضمن الان دچار يه ترديد خيلي خيلي وسيع ديگه هم شدم. نمي‌دونم چه طوري مي‌تونم حق‌التحرير مطلب نفرين شده‌ام رو بگيرم. اصلا بگيرم يا نگيرم و اينكه اين گرفتن منجر به كشته شدن وشهادت در راه قلم مي‌شه يا نه؟

كلا زندگيم آش شله قلمكاري براي خودش، ولي خدائي‌اش از حق نگذرم خيلي خوشمزه است.

به‌به به‌به

پ.ن

* وسطاي متن روابط عمومي وزارت ادب و مشق نويسي يه كار بهم سفارش داد. منم كه خداي معرفت، قرار شد چهار پنج‌تايي با دوستان بيكار يه سر بريم خدمتشون.

* آخر سر خدا منو سوسك مي‌كنه از بس كه غر مي‌زنم به جونش. بيچاره اين يار كه نمي‌دونه تو چه هچلي افتاده و خودشو داره دستي دستي بدبخت مي‌كنه تا يك عمر غرولندهاي منو بشنوه و دم بر نياره!

* دم بر بياره هم كه خودش مي‌دونه، كــــشــــــــــــــتمش :D

شناخت نو يك زن

rotitr — Thu, 26 Jun 2008 18:09:29 GMT

نبودنت ده‌‌سال سختي بود و نديدنت صد سال پيري

ديدنت جان به زندگي داد و حس كردنت نفس

وابستگي نيست، عشق هم نيست ولي از حصار دوست داشتن‌ها گذشته و به حل شدن رسيده

حل شدني كه نه تو مي‌گذارد و نه من، يكپارچه ما است

امسال روز زن، كادويي گرفتم كه حس زن بودن رو درونم بيدار كرد. حس اينكه كسي تورو به چشم زن خودش ببينه. اولين بار بود كه زن جلوه كردم و زنانه احساساتي شدم و دوباره و سه‌باره فهميدم كه زنم. زن بودن زيباترين شعر آفرينش است و من هميشه به اين زن بودن افتخار كردم. اما امروز با نگاهت، صدايت و رفتارت هزاران بار ارجم را بالا بردي و ميليون‌ها بار بر زيباترين حس زندگي‌ام، مهر تثبيت زدي.

ببخش كه نتوانستم ....

چهار روز نمايشگاه ايپاس 2008 يا همون نمايشگاه تجهيزات پليس در سالن 38 نمايشگاه قديمي خودمون برگزار مي‌شه. خداروشكر كه مصلي برگزار نشده و خداروشكرتر كه همون نمايشگاه قديميه. مطمئن كه هيچي اما شك ندارم كه سازنده‌هاي نمايشگاه بين‌المللي خيلي خيلي عقلشون بيشتر از سازندگان مصلي مي‌رسيده. راستي كسي از اون كانكس‌هايي كه براي نمايشگاه تو دلقوز‌آبادي ساخته شد، خبر داره؟ چي شد اون كوره‌پز خونه‌اي كه به خاطر غيراستاندارد بودن، همه چيزش منهدم شد؟

بگذريم، امروز من و يكي از همكارام و يكي ديگه از همكارام داشتيم با يك توليدكننده آلماني صحبت مي‌كرديم و درباره روزنامه خدابيامرز ... صحبت مي‌كرديم كه يك دفعه يكي از سربازان مفقودالثر شروع كرد ازمون فيلم گرفتن. يكي ديگه هم كه حس كاراگاه گجتي بدجوري خفه‌اش كرده بود، شروع كرد دورمون طواف كردن و عكس گرفتن. حالا خوبه كسي اونجا برنامه‌هاي جاسوسي رد و بدل نمي‌كرد. خيلي خودمو كنترل كردم.

اين خيلي بد كه جمع كثيري از بچه‌هاي اين ور و اون ور دچار پارانوئيد حاد شدن و همه رو حتي خبرنگاراي خود نيروي انتظامي رو هم جاسوس مي‌بينن و خرابكار. خدا خيلي بهش و بهم رحم كرد كه حال نداشتم دوباره مثل سگ پاچه كسي رو بگيرم و دردسر درست كنم. ولي خيلي به حال خودش وخودم تاسف خوردم.

پ.ن: خيلي دوستت دارم

پ.ن: باز هم خيلي دوستت دارم

پ.ن: خسته نباشم، مثلا بيكارم و محض رضاي خدا يك روز خونه نشستم:D

نغمه غم‌انگيز شنيده مي‌شه

rotitr — Mon, 23 Jun 2008 18:33:28 GMT

نمي‌دونم چه مرگم شده

نمي‌دونم چي رو گم كردم

نمي‌دونم اين چيه كه نبودنش داره همه وجودمو مي‌سوزونه

ولي مي‌دونم و نمي‌خوام به روي خودم بيارم كه يك مرگم شده

خداكنه اشتباه كنم

يه سريالي بود به اسم خانه سبز كه ساكنانش نوا و نغمه غم‌انگيز همديگر رو مي‌شنيدن و كمك مي‌كردن تا اون نغمه غم‌انگيز به نغمه شاد تبديل بشه. اون وقت‌ها من خيلي درگير فلسفه شنيده شدن اين نغمه‌انگيز شده بودم. همش مي‌گفتم مگه مي‌شه كسي نغمه غم‌انگيز كسي رو اونم مثلا تو شب از دو طبقه بالاتر يا پائين‌تر بشنوه؟!!! تا ديشب. ديشب به حقيقت شنيده شدن نواي غم‌انگيز آدم‌ها اعتقاد پيدا كردم.

ديشب، ساعت 11:30 بود و من و مامان داشتيم از اون بحث‌هاي كلي كه به همه جوانب يك ناخونك مي‌زنه، مي‌كرديم. خلاصه بعد از كلي بحث و تصميم به نقل مكان به خانه جديد، مراسم شب، بوس لالا برگذار شد و مامان رفت بخوابه. منم سر جام دراز كشيدم و خيره شدم به سقف. همه جا سكوت شد و يك دفعه غول تاريكي همه روشنايي‌ها رو بلعيد. هنوز خيره سقف بودم كه يك دفعه صداي پاش رو شنيدم. پاورچين پاورچين اومد كنارم دراز كشيد و بعد از چند دقيقه بغلم كرد. خودش بود، همون حس غريبي كه اين چند وقته دست از سرم بر نمي‌داره. دوباره اومده بود سراغم و تمام وجودم رو پر كرد. آه كشيدم ولي لبمو گاز گرفتم. نمي‌خواستم كسي صداي اين پر شدنم رو بشنوه. حتي نمي‌خواستم كسي صداي آه از نهاد بلند شدنم رو هم بشنوه.

نمي‌دونم يك چند وقتي همون طور خيره شده بودم كه يك دفعه مامان اومد و گفت:

اين نغمه غم‌انگيز توئه كه به گوش مي‌رسه؟

گفتم: چي؟

صداي غمتو شنيدم!

هاج و واج مونده بودم تا اينكه بغض راه گلومو بست و فقط تونستم بگم، اوهوم.

به همين راحتي بعد از 10 سال شايدم بيشتر بهم ثابت شد كه نغمه‌ غم‌انگيز انسان‌ها شنيده مي‌شه. اما فقط روي

فركانس احساسات.

بی‌تربیت می‌شویم

rotitr — Sun, 22 Jun 2008 06:58:18 GMT

قصه از اون جا شروع شد که من بیکار شدم و در جشن ‍پرشین بلاگ به یکی از آشنایان اعلام بیکاری کردم. ایشون هم با روی گشاده گفت: براتون کار سراغ دارم.

اینجانب شنگول و شاد گفتم: به‌به و آخ‌جون کار پیدا کردم. کار چی بود حالا!!!

گزارش برای ویژه‌نامه ... .

همون جا بود که قرار شد که مطلبی بنویسم و برای ایشون بفرستم.

مطلب دادن همانا و به مزاق بعضی از دوستان تند آمدن همانا و خبر ناگهانی توقیف روزنامه هم همانا و مطرح شدن مطلب من جز مطالب مشوش اذهان عمومی هم همانا و اعتقاد و اقدام به صرف شکر و گل و گیاه اینجانب هم همانا و سکته مادرجان همانا و شنیدن یک‌سری کلمات انرژی‌ز‌ا از جانب ... همانا و برخورد نزدیک با خویشتن از نوع نهم همانا و گریه از دوری یار همانا و خلاصه یک عالمه ... همانا.

آخه یکی نیست بگه نونت کم بود؛ آبت کم بود؛ جات زیادی گرم بود؛ یارت قهر بود یا هر چیز دیگه‌ای بود که این چیزا رو نوشتی؟؟؟ حالا نوشتی چرا اینطوری شد؟؟

خاک بر سر بی‌تربیتت کنن!!!

* نمی‌دونم چرا این چند وقته خدا زوم کرده رو من تا حال‌گیری کنه؟؟؟

** مطلب قبلی حذف شد.

رحم خدا

rotitr — Tue, 17 Jun 2008 17:28:16 GMT

خدا خدا مي‌كنم تا خود خدا هميشه بهمون رحم كنه

رفته عراق. از اول سفر دل‌نگرانش بودم. اين بار چندمي بود كه خطر از بيخ گوشمون رد شد. خدا بعدي‌اش رو به خير كنه. حالا امروز، فرداي اتفاق ناخرسند، نشستم گوشه اتاق و زل زدم به ديوار روبروم. دارم لحظات ديشب رو مرور مي‌كنم. حس ترسي كه يك دفعه از رگ‌هاي تنم رد شد و ضربان قلبم رو تند كرد، نگاهم كه به ناكجا آباد ميخكوب شد و دلم كه از ترس فقدان به درد آمد.

صدايي تو گوشم طنين‌انداز مي‌شه؛ اگر خطر از بيخ گوشمون رد نشده بود و ...؟!!!

چشم انتظار دايناسورها

rotitr — Fri, 13 Jun 2008 20:23:18 GMT

نبودم تا از زير قرآن ردت كنم

نبودم تا تمام آب‌هاي اين كره خاكي را بر ردپايت بريزم و سوره‌ الرحمن به چهره‌ات بدمم

اما از همين راه دور دلم پشت سرت ايستاد، گريه كرد و هزاران الرحمن به سويت دميد

دلمنتظرت هستم

از همين ابتداي مطلب بايد بگم كه دل تنگم و فقط براي مشغول كردن ذهنم اين مطلب رو مي‌نويسم.

ديروز مراسم جشن وبلاگ نويس‌ها بود. مطمئنم همه حاضران در جشن، امروز خبر مراسم رو نوشتن، پس ديگه لازم نيست من چيزي شرح بدم. اما مطمئنم يك نكته از نگاه خيلي از حاظران در جشن پوشيده بود و ماند. مطمئنم ديروز همزمان با شادي وبلگ‌نويسان، خيلي‌ها حرص مي‌خوردند و اگر اجازه مي‌داشتند، بي‌شك همه حاظران در مراسم وبلاگ‌نويسي رو نقره‌داغ مي‌كردند.

خيلي‌ها ديروز شب جمعه خوبي رو نگذروندند و به قول ايده‌هاي اسلامي‌شان، به علت بسته بودن دست و بال‌هاي فرشته‌ نجاتي‌‌شان، پايه‌هاي اسلام در روز روشن جلوي چشم‌شان فروپاشيد.

بسياري از مردان و زنان بدون رعايت و حفظ فاصله‌هاي استاندارد اسلامي كنار هم ايستادند و عكس‌هاي يادگاري گرفتند. شايد كسي متوجه نبود اما بودند كساني كه از دست حاظران در جمع، استغفرالله‌هاي بلندي در دل‌شان مي‌گفتند. حداقل كساني كه من از سبقه‌ فعاليت سياسي‌شان باخبرم و مي‌دونم حتي نگذاشته بودند در مراسم عروسي پسرشان، كف دستي به شادي زده شود يا خدي‌ناكرده كلي به شگون كشيده شود.

فكر كنيد همچين آدم‌هايي آمدند و در ميان حلقه زنان بدحجاب و به تعبير خودشان بي‌حجاب، عكس گرفتند و لبخندهاي عروسكي زدند. اي بابا چقدر اين همرنگ جماعت شدن راحته و ترس از رسوا شدن بس عظيم است و چهره عوض كن.

بگذريم؛ نمي‌دونم امروز ظهر، برنامه شبكه دو سيما رو به اسم به سوي انتظار ديديد يا نه اما اگر نديد نصف عمر مباركتان بر باد رفت. حتما پخش مجدد اين برنامه رو ببينيد. برنامه‌اي كه در وصف مدعيان امام‌زمان ساخته شده.

به نظرم خيلي جالب بود و تلنگر محكمي به بيننده مي‌زد و با زبان تصوير، بالا بودن شاخص آماري ناداني، ناآگاهي و بيشعوري بسياري از آدم‌هاي متحجر جامعه‌ رو نشان مي‌داد. جامعه‌اي كه آدم‌هايش منتظرند تا كسي از در بيايد و بگويد من نائب امام زمانم و با هم اس‌ام‌اس بازي مي‌كنيم تا مثل بزهايي گوش و چشم بسته بع‌بع كنان هركاري انجام دهند و به بي‌راهه كه هيچ، به مرز احمقي سقوط كنند.

من نمي‌فهمم واقعا چرا ما آدم‌ها اينقدر دچار خلاهاي شخصيتي و روحي هستيم و به هر باطلي چنگ مي‌زنيم تا از گناهان كبيره كرده و ناكرده رها شويم؟؟؟ مگر چه گناهي كرده‌ايم كه بايد منتظر عقوبت ناهنجار آن باشيم؟؟ فكر كنم بهتره هرچه زودتر ژن‌هاي دايناسورها احيا بشه تا اين عزيزان غول پيكر بيايند و همه‌ رو بخورند تا امام زمان هم از دست نوادگان آدم و حوا نفس راحت بكشه.

رهايي

rotitr — Tue, 10 Jun 2008 08:02:18 GMT

مرور لحظات مور مور كننده‌ است و تك‌تك سلول‌ها را مي‌رقصاند

نگاهم به باريكي ابروي مهتاب گره خورده و در آن چهره تو رسد مي‌‌شود

لطافت ميانمان موج مي‌زند

خوب به همين راحتي، محل كار جديدم مباركم باشه. الان تو دفتر نقلي‌اش نشستم. دفتر كاري كه فضاي كاريش كيلومترها دورتر از مطبوعاته و تنها خودكار و كاغذهاي روي ميزهايش، رنگ نوشتن داره. آهنگ لايتي گذاشتم، دستم رو زير چونم زدم و دارم به بازي حل شدن بلورهاي شكر در آغوش پودرهاي شكلات از پشت ديوار بلوري فنجان نگاه مي‌كنم. امروز از اون روزهاي آروم بودنمه. آروم هستم و ساكت. فكر كنم اين فيگور دست به چونه‌ رو تا بعد از ظهر حفظ كنم و همه چيز رو با همين نگاه آروم، ديد بزنم.

كار جديدم نه به خبر ربطي داره و نه به سوژه‌يابي. نمي‌دونم شايد يك روزي دلم براي روزانه نوشتن اخبار تنگ بشه ولي عطاي اين كار رو به لقايش بخشيدم. ماشاالله اينقدر آدم‌هاي فرهنگي در عرصه رونامه‌نگاري ديده‌ام كه مشعوف و ذوق مرگ شده هستم. جالب اينجا است از روزي كه هم‌قطارهاي روزنامه‌نگارم متوجه شدن پيچيدم تو جاده يك كار ديگه با راه جديد، اون‌ها هم تصميمشون براي خروج از مجموعه مطبوعات جدي‌تر شده. جالبه نه؟

دنياي مطبوعاتي كه اين همه دم از فرهنگ و فرهنگ‌دار بودن مي‌زنه، خودش بي‌فرهنگ‌ترين فضا رو داره. به نظرم شبكه ...كارنامه حرفه‌اي‌تر از همه شاخه‌هاي خبري ايران داره. يك هفته است مي‌خوام يك گزارش بلند براي روزنامه تهران امروز بنويسم اما دست و دلم به كار نمي‌ره. حس مصاحبه تلفني با هيچ كارشناسي رو ندارم و فعلا دلم مي‌خواد فقط از فضاي نوشتن دور بشم. گمون نمي‌كنم دل تنگ بشم. نمي‌دونم شايد يك روز هم از سر دلتنگي برگردم.

خاك بر سرمون

rotitr — Fri, 06 Jun 2008 12:09:05 GMT

بي‌هدف شبكه‌هاي ماهواره رو بالا پائين مي‌كنم. يك جا يك عده دسته جمعي از خونه ننه و باباشون فرار كردن و دارن از درد گم شدنشون مي‌گن. يه جاي ديگه هم يكي از درد فراق يار مي‌گه و مي خواد تو اولين فرصت يارشو خفه كنه. اين هم نمونه جديد عشق‌ورزي است كه حسابي مد شده و گويا خيلي هم طرفدار داره. يك جاي ديگه هم خانم حميرا با اون ابروهاي پرپشت كه حتما به اعتقاد خودش و دورو بري‌هاش نشونه عفتشونه، داره جيغ مي‌زنه و عرش كبريا رو مي‌لرزونه. خيلي دلم مي‌خواد بدونم كي از صداي اين زن تعريف كرده؟ به نظرم هر كسي كه تعريف كرده يا كر بوده يا پرده‌هاي پائين موسيقي رو كلفت و جذاب مي‌شنيده.

بي‌خيال شبكه‌هاي فارسي زبون مي‌شم و دكمه‌ها رو مي‌زنم تا كانال‌هاي غرب‌زده‌تر رو رويت كنم. بدبختي چند وقته شبكه vox هم قطع شده. حداقل اونجا ديزاين و آشپزي ياد مي‌گرفتم كه هم به درد اين دنيام مي‌خورد هم به درد آخرتم. شروع مي‌كنم به دور دور بازي تو كانال‌ها ايتاليايي كه يك دفعه چشمم به جمال مسابقات حركات زميني (رقص و ژيمناستيك) روشن مي‌شه. هورا مي‌كشم و جابه‌جا مي‌شم تا بهتر بتونم نگاه كنم.

نوبت دختراي هلندي مي‌شه. رقص شروع مي‌شه. موسيقي متن خيلي برام آشنا است. درست حدس زدم. يكي از اجراهاي استاد مرتضويه. نواي معجزه‌گر همون ويالن سفيد فضاي سالن ورزشي ايتاليا رو پر مي‌كنه و دختراي هلندي حركات نمايشي شگفت‌انگيزي اجرا مي‌كنن. نت‌هاي به رقص درآمده با بدن‌هاي لرزان تصويري درست مي‌كنن كه نه تنها هر بيننده‌اي را محسور كرده بلكه نفس‌هاي ريه‌ها رو هم دزديه است. زيبائي، طراوت، نشاط، سرزندگي و همه شعارهاي ديگه‌اي كه تك‌تك مسوولان كشورمون تلاش دارند از صبح تا شب با كمك وسايل ورزشي پارك‌هاي پايتخت در وجود رخوت‌زده جوانان ايراني تزريق كنند توي سالن كوچك ايتاليايي موج مي‌زنند.

مسابقات تموم مي‌شه و دختراي ايتاليايي كاپ مسابقه را از آن خود مي‌كنند و بلاروسي‌ها بر سكوي دوم مي‌ايستند اما دختران ايراني‌ در خانه‌هايشان نشسته‌اند و حتي يك ذره هم سلول‌هاي چربي‌شان را تكان نمي‌دهند تا مبادا دل موجود ذكوري نلرزد و به تريش قباي آيت‌‌اللهي بر نخوره كه اي واي و اي بيداد اسلام به باد رفت. والا من كه ديگه شك دارم اسلام دين سلامتي است چون هر چي فكر مي‌كنم مي‌بينم دخترايي كه توي اين مسابقه رقص و مسابقه‌هاي ديگه ديدم نه تنها دينشون بيشتر به سلامتي جسمي‌شون فكر كرده بلكه سلامتي روحي‌شون رو هم تضمين كرده. به خدا يكي نبود كه جلوي دوربين ايتاليايي لبخند نزنه و ورجه وورجه نكنه. اما همون موقع خواننده‌هاي وطنيمون توي شبكه‌هاي ديگه داشتن زجه مي‌زدن و دخترا هم از بيكاري براي عشق‌هاي زندگي‌شون كيلو كيلو اشك مي‌ريختن.

آقا يكي بياد جواب سوال منو بده. چرا اين چيزا براي ما ايراني‌ها سم و براي خارجي عين دواي زخم كاري؟؟؟

مگه ما ايراني‌ها كر هستيم يا كور تشريف داريم كه نمي‌تونيم از اين برنامه‌هاي مفرح داشته باشيم؟ چرا بيژن مرتضوي نبايد آرشه ويالونش رو براي دختراي وطني بالا و پائين كنه و اونا بهترين رقص رو به اجرا نگذارن؟ چه كسي اين حق رو از دختراي ايرووني گرفته؟ چرا دختراي ايروني نبايد با ظرافت وجودي‌شون بر روي اين تشك هنرنمايي كنن؟ به خدا حاضرم شرط ببندم يك آدم هيز توي اون سالن نبود كه بخواد تن و بدن اون دخترا رو ديد بزنه. به نظر من هركي كه درباره ديگرون اين جوري فكر كنه خودش مريض جنسيه. براي همين كه سر و ته جامعمون رو افسارگسيختگي جنسي گرفته. بهترين نعمتي كه خداوند به انسان داده در اين ملك و آبادي گناه كبيره است.